Vastgeroeste patronen? Praat met je innerlijk kind!

Vastgeroeste patronen? Praat met je innerlijk kind!

Leestijd: 3 minuten

Bij veel mensen gaan misschien terecht de alarmbellen rinkelen wanneer ze de woorden innerlijk kind horen. Leeft er een kind in mij en kan ik daarmee in gesprek gaan? Ik ben toch volwassen en dat kind is inmiddels toch uitgegroeid tot wie ik nu ben? Klopt. Toch zal het je verbazen dat het kind dat je vroeger was nog steeds ‘in jou aanwezig is’ in de vorm van herinneringen, emoties en kleine of grote trauma’s. In gesprek gaan met dit ‘innerlijke kind’ kan weleens voor mooie positieve veranderingen zorgen – en hoeft niet ingewikkeld te zijn.

Het innerlijk kind – diep onder het wateroppervlak

ijsberg

Je zou jezelf voor kunnen stellen als een ijsberg, bestaande uit 3 niveau’s:

  1. Het deel boven het wateroppervlak – de volwassene die je nu bent – maar dan het zichtbare, bewuste deel.
  2. Het eerste grote deel onder het wateroppervlak: alle onbewuste overtuigingen en strategieën die je als jong kind hebt opgedaan. We kunnen dit deel het gekwetste kind noemen. Goede kans dat je een aantal overtuigingen van je ouders hebt overgenomen en geïnternaliseerd.
  3. Je essentie als jong kind – diep onder het koude water. Wie was jij als klein jongetje of meisje? Waar genoot je van en wat kwam vanzelf toen je je nog helemaal vrij voelde?

Terugkeren naar het innerlijk kind

Het punt is dat mensen soms ver verwijderd raken van wie ze in wezen zijn. Eigenlijk willen ze – bijvoorbeeld – spelen, maar gedurende hun leven hebben ze de overtuiging ontwikkeld dat ze (als klein kind) kwetsbaar zijn en hun energie volledig moeten richten op het controleren van situaties. Op niveau 1 raak je nu als volwassene uitgeput van de zelfopgelegde druk.

Om weer in contact te komen met het diepste niveau, zul je eerst het tweede niveau bewust moeten maken. Wie is dat gekwetste kind en wat is zijn boodschap? Welke overtuigingen en strategieën hanteert het?

Je kunt dit onderzoeken door twee kussens op de grond te leggen – tegenover elkaar. Eén kussen representeert je volwassen zelf nu, en het andere kussen ben jij als gekwetst kind. Verplaats je in je volwassen zelf en visualiseer jou als jong kind voor je. Vraag hem of haar wat je wilt vragen. Voel wat er gebeurt in je lijf. Ga de dialoog aan.

Vervolgens wissel je van plek en verplaats je je in wie je ooit was – een jong kind. Laat de vraag van de volwassene tegenover je op je inwerken en reageer alsof je dat jonge gekwetste kind bent. Vertel je verhaal en spreek uit wat je van de volwassen persoon tegenover je vindt. Breng je emoties onder woorden. Vraag hem of haar wat je wilt vragen. Mogelijk denk je dat je het niet gaat lukken om dit werkelijk voor te stellen. Maar je kunt het altijd proberen. We zijn allemaal ooit jong geweest en onze jeugdervaringen hebben ons gevormd tot wie we zijn.

Je kunt bij het doen van deze oefening ook plaatsnemen op een derde positie, van waaruit je de dialoog kunt aanschouwen. Als ‘buitenstaander’ kun je kijken naar het verloop van het gesprek tussen het kind en de volwassene. Maar geef je emoties eerst volledig de ruimte in de dialoog tussen die twee. Zo kun je spanningen loslaten en tot inzichten komen.

Vanuit de derde positie van de aanschouwer kun je eens kijken naar je volwassen zelf nu. Zijn delen van hem of haar mogelijk overgenomen van je vader of moeder? Werkt hij of zij bijvoorbeeld zo hard, omdat zijn of haar moeder dat ook altijd deed? Of gelooft hij of zij dat het innerlijke kind ‘zwak’ is, doordat zijn of haar vader dat ook altijd geloofde en bekrachtigde? Je kunt het deel van je moeder en het deel van je vader letterlijk een plek geven door een voorwerp bij het kussen te zetten. Besluit vervolgens – als dat lukt – om de voorwerpen die voor je ouders staan weer weg te halen; ze hebben jou voor een deel – vaak goed bedoeld – gemaakt tot wie je eigenlijk niet bent.

Het innerlijk kind in het dagelijks leven

Moeilijke situaties in het hier-en-nu triggeren oude overtuigingen en oude pijn. Een conflict op het werk kan de overtuiging ‘ik ben zwak’ doen oplaaien. Het is van belang dat je – wanneer je alleen bent – de kinderlijke emoties die opkomen de ruimte geeft door te huilen, schreeuwen of slaan. Vaak kom je tijdens het uiten van de emoties tot inzichten. Wellicht kun je de moeilijke situatie loslaten en kun je verder terug in de tijd, naar waar de pijn werkelijk vandaan komt.

Zorg voor je innerlijke kind zoals je nu ook voor een jong kind zou zorgen, terwijl je al je emoties voelt. Laat als volwassene een nieuw licht schijnen op de situatie en de emoties.

We moeten samen verder, jij en ik, maar we zijn samen en ik zal je beschermen en goed voor je zorgen. Je bent niet alleen.

Als volwassenen hebben we een keuze in hoe we omgaan met de uitdagingen van onze huidige levenssituatie. De dialoog met het innerlijk kind is een ongebruikelijke, maar waardevolle bezigheid. Een beetje kennis kan al helpen.

Je kunt dit proces overigens ook doorlopen met een (lichaamsgerichte) therapeut. Je innerlijk kind zal je dankbaar zijn!

Reageer...